Siang itu 28 Januari 2013 sekitar pukul 14.00 WIB..tiba-tiba hujan deras disertai angin kencang menerjang meliuk, disertai air hujan bercampur es batu yang berjatuhan, menghantam rumah, memorak-morandakan rumah, mencerabut akar-akar pohon-pohon, begitu kuasaNya Ia....Begitu KuatNya Ia, Begitu Apa yang diinginkanNya jadi jadilah.......
Rabu, 30 Januari 2013
Senin, 28 Mei 2012
Manut Ngelmu Manggis
home > Kejawen >> Pamomong.>>http://www.suaramerdeka.com/v1/index.php/read/kejawen/2012/05/27/584/Manut-Ngelmu-Manggis-
27 Mei 2012 | 07:20 wib
Dening : SUWARDI ENDRASWARA
Ing bebrayan saben dina, ngel mu manggis dadi pengilon kang becik. Lire, aku duwe kanca sing wengis lan tegelan. Dheweke lagi nampa pepeteng merga seka polahe dhewe. Tegese, meh wae dheweke bakal "kewudan'' bebasane.
Merga, sasuwene iki katon alus, nglembah manah, prasajaning dhiri, ning jebul kabeh iku samudana. Dheweke jebul atine metu wulune, pengin nekak kanca. Bareng arep keweleh ing sawijining perkara, banjur nubras-nubras, persis dayane ngelmu manggis, oringas-pringis klejingan.
Sangertiku, ana telung bab kang wigati tumrap ngelmu manggis. Sepisan, jaman uripe, manggis iku katelah woh sing malik rupa. Malik grembyang. Pengin ngerti, manggis kuwi, sekawit wohe ijo. Nalika pentil malah semu kuning. Yen isih ijo utawa kuning, manggis ora enak, sepet.
Akeh tlutuhe. Yen dipijet atos ora mekakat. Bab iki satemene nggambarake lelakone wong Jawa manggis. Wong Jawa sing atine atos kaya watu. Jiwane wong mau merkengkong. Angel dieluk.
Wong Jawa manggis enom, iku atos. Atos kaya watu item. Iki gambarane wong Jawa sing ngelmune urip cethek, durung mateng, adate atos banget atine. Ing kene, wong mau asring kemethak, kemritik. Anggepe, mung awake dhewe sing paling super, paling hebat, lan paling bener.
Wong liya, asring dianggep salah. Aku duwe kanca, sing remesik, atine atos kaya manggis enom. Wah, kanca mau senengane sinis. Basane alus kaya kulit manggis, nanging jebul dheweke kuwi tukang nyuduk kanca seka pungkuran bebasane. Yen ana kanca liyane arep entuk kanikmatan, dheweke atine adi watu persis manggis mekakon, dhemen metani kanca. Lire, kancane dicatheti lupute, ditlesih salahe, nganti tekan mbunmbunan. Lhadalah, anggone mangkono mau mung kanggo nutupi trekahe sing ala yaiku drengki srei, jail methakil.
E, jebul bareng dheweke kepengkok, bakal kebukak wewadine banjur ngelmu manggis ditrapke. Yaiku, ngelmu "molakmalik rupa'', alias mimikri. Manggis kuwi, yen nom banget kuning, rada tuwa malik ijo, yen wis mateng coklat, ungu semu abang. Abang lambe. Mula ana tetembungan lambene manggis karengat.
Wong sing atine manggis, gelem molakmalik, iku merga kepepet. Yen lagi arep kebukak boroke, lupute, sing bakal ngesorke ajining dhiri, biasane wong Jawa golek rekadaya. Sing marahi mesem, ana sing rekadayane mbodhoni, kaya kebo. Ethok ethok goblog, banjur njawab `'kula boten ngertos ingkang minulya.'' Ana meneh sing anggone nutupi lupute, kanthi nyalahake wong liya meneh. Wis ora jujur, ditutupi tembung sing apus krama, akhire klerune saya ndadra.
Kapindho, ngelmu manggis kang becik. Tegese, manggis iku woh-wohan kang simbolik. Wohe bunder kaya bal, ing perangan ngisor ana gambare kembang. Gambar kembang iku jebul nuduhake cacahe isi kang ana njerone. Mula, jaman SD biyen ana lelagon megatruh mangkene: Yen woh-wohan mentah enak iku timun, mateng enak iku kweni, manggis enak blibaripun. Manggis kuwi enake pancen yen diblibar. Sadurunge diblibar, katon banget njaba njerone. Iki woh sing blaka suta satemene. Tegese, yen jlarit-jlarit kembang ing kulite manggis mau nuduhake cacah lima, isine ing njero uga cacah lima. Iki nggambarake wong Jawa sing lair batine padha.
Manggis iku who sing apik, bleger blaka suta lan blak kotang. Nyatane, njabane coklat utawa abang ati, nanging isine putih. Putih banget. Wong Jawa kang jiwane manggis putih, mesthi wae ana.
Akeh
Bab iki uga namani kancaku sing lagi arep ngusulake jabatan "professor'', nanging dijegal-jegal kancane dhewe. Kancaku mau tetep ora duwe greget males marang wong sing kulina njegali lan mengkali. Kabeh ditampa kanthi putihe batin. Nyatane bisa kasil. Rasa legawa iku klebu ngelmu manggis. Gelem ndhadha kurang lan luput, banjur wani ndandani dhiri iku luwih becik. Luwih-luwih yen manggis mau dimungsuhke duren, mesthi wae kalah awu. Bab iki, uga lagi dakalami. Nasibku uga kaya kanca mau, diregoni, dijegal, disebari krikil bebasane ben tiba krungkeb. Mangka sing nyandhungi mau pepundhen, duren upamane. Duren kok nibani manggis, mesthi wae rontog.
Mula, mung ngelmu mangngis, putih kan thi ngalah sawetara, kareben lega durenduren sing dha kemaki mau. Duren sing emoh kungkulan manggis.
Katelu, ngelmu manggis sing ala. Wong Jawa manggis iku, ana sing ora becik. Yaiku, nalika wong Jawa kepengin "mlothot manggis". Manggis kuwi, carane ngonceki beda karo who-who liyane. Anehe, sing pengin mangan manggit kudu ngetokake kekuwatan, mlothot thot, nganti kulite manggis remuk. Wong Jawa sing seneng nggunakake ngelmu manggis, adate wong-wong sing gething kepati. Wong sing kesenggol ajining dhiri, adate sok tegel karo liyan. Tegele mau diwujudake kanthi patrap kaya wong mlothot manggis. Tegel merjaya wong liya. Tega njandhung nyrimpeti kanca sing arep munggah jabatan, iku uga tukang mlothot.
Wong sing lagi kedanan ngelmu manggis, sok ngudang serik marang sesama. Wong Jawa sing seneng minggetke liyan kaya ngenetke manggis, persis kaya kang sinamun ing Serat Candra Jiwa anggitane Ki Ening Budi, pupuh pangkur mangkene: Lamun sira nigas kanca, muring-muring atine nora bening, iku tandha tuwa druhun, urip tan nganggo rasa, dumeh kwasa nyuduk liyan seka pungkur, dolanan geni lan mawa, sajak bosen urip iki. Karya iki tau kanggo bahan Cangkriman TVRI Yogya, tanggal 15 Mei 2012, kanggo pemut marang wong Jawa sing dhemen ngegungake dhiri, gelem nindhes liyan. Nindhes kang sinartan getem-getem, bakal munculake plothotan manggis sing kurang manis.
Ngelmu mlothot manggis, adate ditrapake dening wong kakeyan polah. Dheweke sok rumangsa paling bener, paling senior, paling apik sakabehe. Mula sok tegel nenggel, ngudhet-udhet wong liya. Wong ngene iki duwe jiwa mendhem kesumat. Jiwane wong kuwi "lara". Lire, dheweke seneng lan surak yen ana kanca liyane rekasa, sengsara, malah tegel mlenet kaya manggis. Ngono iku, tegese kepengin who manggis kang putih, pengin enak, nanging kanthi mlothot kulit manggis. Tur meneh ana sing mlothot kulit manggis kuwi kanthi kanepson tenan. Bareng kulite wis rengka, mak petoto manggise, lega.
Ngadhepi wong Jawa manggis, pancen ora gampang. Wong sing kakon aten akeh. Sing atine thukul wulu, pengin mijet, mejet, mlenet, lan mlothot liyan uga ora etungan. Wong-wong mau, adat saben tembunge sok manis, nanging satemene ati dhondhong. Dheweke rumangsa mulya uripe, yen kancane kebleseg-bleseg. Mula ana parikan uwit mundhu uwit manggis, yen lagi diaru biru ora sah nangis. Yen lagi diganggu, diplekotho ora sah nangis.
Suwardi Endraswara, dhoktor mistik kejawen, ketua prodi Pendidikan Bahasa Jawa, FBS UNY.
Rabu, 25 April 2012
Tokoh...
Tidak sedikit tokoh baik yang levelnya nasional maupun internasional yang datang silih berganti mengunjungi RS Pendidikan UMM, meski masih dalam proses, memang menjadi daya tarik tersendiri untuk datang mengunjungi RS ini,
Disamping gaya arsiteknya yang beraya tiongkok juga ada masjidnya yang bergaya sama memang menjadi ikon baru kota malang......
![]() |
| 3D RS UMM |
| Anggota DPR RI |
| Mantan Ketua KPK (sekarang anggota KPK) |
| PemProv. Jatim |
| PW Muhammadiyah Jatim |
| Add caption |
| PP Muhammadiyah |
| Konjen China |
| Menteri BUMN |
| Ketua MPR |
| Menteri Kesehatan |
| Mantan Ketua MPR |
| Menteri PAN |
| Wakil Menteri Pendidikan |
| Rektor Univ. Paramadina |
Senin, 23 April 2012
Rabu, 18 April 2012
Kasih Sayang Jawa
Kasih Sayang Jawa
KAKEK saya yang menjadi guru mistik kejawen, pernah berpesan: "Yen urip tetanggan, pagerana piring, aja kok pageri pring." Maksudnya, hidup bertetangga seharusnya penuh kasih sayang dengan memberikan sesuatu. Makanan apa saja, yang diberikan itu sebuah pantulan rasa kasih sayang terhadap sesama. Kalau begitu, pesan kakek itu mirip sekali dengan pengajian Mama Dedeh: rumahmu jangan kau pagari tembok, tapi pagari mangkuk. Kata piring dan mangkuk, identik dengan makanan.
Dari ungkapan itu, saya menjadi ingat ketika pertengahan Januari 2012 lalu diminta bicara di Junggringan (sarasehan) kelompok Ki Ageng Suryamentaram di Jl Barito IV Jakarta. Waktu itu, putera Ki Ageng, Ki Grangsang Suryamentaram, sempat menyampaikan bahwa orang yang benar-benar mendapat kawruh begja sawetah (beruntung sejajti), adalah yang tahu kalau dirinya memiliki kasih sayang pada sesama atau tidak. Menurut dia, senyum itu kasih sayang yang mahal harganya, dibanding harta berjuta-juta. Ketika senyum itu tulus, tidak pura-pura (lamis), itu kasih sayang yang jauh melebihi mutiara dibanding memberi uang, ternyata hasil korupsi.
Kasih sayang Jawa, sudah ditanamkan sejak sebelum orang lahir. Tradisi sesaji (mitoni) misalnya, adalah potret kasih sayang prenatal. Terlebih lagi, ketika seorang suami mengelus perut isteri yang sedang mengandung, dengan kelembutan dan rona hati, akan menanamkan kasih sayang luar biasa. Begitu pula, ketika seorang ibu melagukan "tak lela-lela lela ledhung", sambil menyusui dan menimang-nimang anaknya, adalah bentuk kasih sayang orang tua yang tiada tara. Kata orang, kasih sayang orang tua itu sak rendheng, artinya sangat besar, sebaliknya kasih sayang anak kepada orang tua hanya sak klentheng, artinya amat kecil. Maka, kalau anaknya sedang sakit, ibu mengompres dengan daun dadap sreb. Waktu anaknya rewel, dibelikan sesuatu, ketika pegal dipijat, dan seterusnya.
Tanpa Pamrih Kasih sayang di mata orang Jawa, tidak seperti orang asing.
Jika orang asing kasih sayang mereka wujudkan dengan cara membagi-bagi bunga, orang Jawa cenderung membagi-bagi makanan. Konsep memberi (weweh), menjadi hal penting dalam kasih sayang. Namun, yang diagungkan orang Jawa adalah memberi yang tanpa pamrih. Jika masih ada pamrih, itu bukan kasih sayang, melainkan kasih sayang terselubung. Seorang raja, pada tempo dulu, mewujudkan kasih sayang dengan memberikan triman dan kekucah kepada bawahan. Triman, biasanya wujud wanita yang boleh dipersunting bawahan, dengan tujuan ngalap berkah. Kekucah, adalah pemberian harta benda. Sebaliknya, wujud kasih sayang bawahan dengan memberikan asok glondhong miwah pengarem-arem (upeti).
Orang Jawa, membangun mitos kasih sayang sudah begitu panjang. Mereka rangkai secara simbolik ke dalam patung loro blonyo.
Dua patung yang sering diletakkan pada perhelatan pengantin merupakan wujud kasih sayang suami isteri. Loro blonyo juga sering diletakkan pada pasren, di senthong tengah, yang menyerupai patung Sri dan Sadono, dewa kesuburan. Rangkaian kasih sayang, juga diuntai ke dalam ungkapan pidato ular-ular manten, seperti Kamajaya-Kamaratih. Manten demikian dipandang memiliki kasih sayang lahir batin, yang kelak dapat hidup seperti mimi dan mintuna. Itulah sebabnya konteks sarimbit, artinya kedua mempelai bergandengan tangan, merupakan potret kasih sayang hakiki . Terlebih lagi,keduanya akan dilegalkan dalam menjalankan pepasihan, artinya hubungan salaki-rabi (suami-isteri), hingga menjadi sih-sihan, pertanda turunnya kasih sayang.
Rasa kasih sayang itu muncul dari hati yang terdalam, tanpa paksaan. Kasih sayang tidak harus menunggu orang itu memiliki sisa rezeki. Kasih sayang yang muncul karena rasa belas kasihan (mesakake), juga tidak tulus. Kasih sayang Jawa yang luhur, harus lahir dari suksma sekti, artinya batin terdalam. Suksma sekti itu yang menuntun diri pribadi, agar tahu yang dirasakan orang lain.
Tahu rasa orang lain, tanpa didorong oleh rasa iri (ambeg meri), menjadi sinar hadirnya kasih sayang. Kalau hal ini dapat dibina terus-menerus, di tengah hidup Jawa akan hujan kasih sayang (jawahing tresna asih). Pada saat itu, seseorang akan sadar kosmis melakukan kasih sayang. Jika kasih sayang anak pada orang tua, sekedar balas budi, belum dapat disebut luhur. Kalau orang melakukan sumbang-menyumbang dalam hajatan, karena pernah disumbang, hal itu juga kasih sayang semu.
Jadi kasih sayang sejati itu, seperti ketika Resi Seta memberikan wejangan ilmu batin pada Gatutkaca dan pada waktu Bima menyanjung pada anaknya Gatutkaca, dengan cara khas, dicubit, dipukul, digembleng, agar menjadi satria yang otot kawat balung besi. Begitu pula pada waktu Ki Buyut Banyu Biru memberi wejangan ilmu kepada Jaka Tingkir, jelas gambaran kasih sayang. Kasih sayang Jawa mencapai puncaknya ketika ziarah kubur dengan sesaji bunga telasih, artinya telasing sih, artinya habisnya kasih sayang secara lahiriah.. (Suara Merdeka 01 April 2012 | 21:10 wib)
Jumat, 06 April 2012
Break..
hampir seminggu ini kegiatan pekerjaan yang menyangkut pembenahan-pebenahan di hentikan terlebih dahulu, hal ini menunggu pekerjaan rekanan-rekanan yang lain yang seenaknya bongkar-bongkar tembok, marmer, atau apapun yang ia mau pokoknya bongkar aja...tanpa pedulikan diperbaiki atau dibersihkan..... memang terlalu rekanan-rekanan bentukan tim ini... mau enaknya saja......
Langganan:
Postingan (Atom)


